Minerva

"Zihnin Zincirleri" İçimde bir şeyler yazmak için müthiş bir istek var. Sandalyeme oturuyorum, masam düzenli, üzerinde defterim ve kalemim var. Kalemi elime alıyorum, yazmaya başlayacağım fakat bir sorun var: Nereden başlamalıyım? Zihnim çok bulanık. Bir türlü başlayamıyorum. Birden aklımdan biraz sakinliğe ihtiyacım olduğu geçiyor. Kalkıyorum, odada kendime düz bir zemin buluyor ve bacaklarımı birbirinin içine geçirip oturuyorum. Benim için biraz zahmetli bir durum. Büyük bir titizlik ve özenle sırtımı dik tutmaya çalışıyorum. Tamam, böyle güzel. Şimdi gözlerimi kapatıp biraz nefes kontrolü yapacağım. Bunu beni biraz sakinleştirebileceğini düşündüğüm için deniyorum. Fakat içimde bir arzu beliriyor, sanki:"Denizde bir tekne üzerindeyim, karşımda masmavi bir deniz var. Maviliğin altında ne var bilmiyorum, birazdan bir gözlük takıp o maviliğe dalacağım. Göreceklerime dair merakım beni heyecanlandırıyor." Aynı bu durum gibi, gözlerimi kapatıp iç dünyama (zihnime) dald...

Simgelerin Sihirli Gücü: Zihnimizdeki Hikaye Önümde siyah kaplı bir kitap duruyor. Üstünde beyaz renge sahip birtakım simgeler var. Bu simgelere dışarıdan bakıldığında, tek başlarına bir anlama sahip değiller gibi. Aslında, kendileri titreşimler olan ve adına ses dediğimiz şeylerin simgesel gösterimi olan harfler bunlar. Yan yana geldiklerinde anlamlı bir kelime oluşturuyor. Bu kelimeleri anlamlandıran ise bizim onları okuyabiliyor olmamız. Bu da eğitimle kazandığımız bir yetenek; bizlerde doğuştan bulunmayan bir özellik. Doğuştan olsa güzel olurdu ortak bir dil kulağa çok hoş geliyor. Neyse bu düzgün, kurallı dizilimle bir araya gelen harflerden oluşan kelimelerin oluşturduğu cümleler.  Aslında her bir harf, her bir ses bir araya geldiğinde çok daha büyük bir dünyayı inşa ediyor. Zihnimizde her kelime, her cümle kendi hikayesini yaratıyor. Yan yana geldiklerinde zihnimizde bir imge beliriyor; tıpkı bir "aslan" kelimesini duyduğumuzda o canlının heybetinin gözümüzün önüne ge...