Minerva

Mutsuz Uçmaktansa, Huzurla Yürümek: "Bahçemizi Ekmek Gerek" Yaz günlerinin o uzun, aydınlık dönemlerinden daha fazla istifade edebilmek için erken kalkıyor; bakma sorumluluğunu aldığım hayvanlarımın ihtiyaçlarını karşılamak ve kış aylarında benim ve onların besin ihtiyaçlarını karşılayacak olan, bahçeme ektiğim bitkilerin bakımları ile güneş batana kadar çalışıyordum. Bu çalışma beden olarak beni yoruyor; fakat yediğim yemekten tat, uyuduğum uykudan keyif almama sebep oluyordu. Zihinsel olarak da beynimin bir şeylerle meşgul olması; kaygılar üretmesine, geleceğe dair olumsuz düşünceler ve kurgular kurmasına engel oluyordu. Sanırım bu hengame ve koşuşturma içerisinde, hayatımda hiç bu kadar uzun saatler çalışmış olmasam da kendimi hiç bu kadar huzurlu hissetmemiştim. Voltaire'in Candide kitabında anlattığı, Candide’in İstanbul’da edindiği tecrübeye yakın bir deneyimi bizzat yaşayarak tecrübe ediyordum: "Bahçemizi ekmek gerek." Küçük mutfağımın ortasın...

Gül Parmaklı Şafak ve Samanların Arasındaki Sıcaklık Homeros'un tabiriyle; "gül parmaklı şafak erken doğduğunda..." Kızıla çalan gökyüzünün belirmesiyle ötmeye başlayan kuşların tiz sesi kulaklarımda çınlıyordu. Bu ses; arabanın kontağını çevirip marş motorunu harekete geçirdiğimizde, motorun titreşerek çalışmaya başlaması gibiydi. Sanki dışarıdan bir etki gelip bedenimi harekete geçirmişti. Orada değilmişim de birden uzun bir yoldan gelmişim algısıyla uyandım. Kalkmak çok zor geliyormuş gibi, göz kapaklarım yavaş ve titreyerek açıldı. Usulca ayağa kalkıp yavaş adımlarla dış kapıya yöneliyorum. Çok güvenli görünmeyen fakat amacına uygun iş gören tahta kapının demir kilidini yukarı kaldırarak yuvasından çıkarıyorum. Menteşeleri yağlanmış olsa da bu tahta kapı, geçen zamanı ve yaşını çıkardığı sesle bana anlatmaya çalışıyor gibi gıcırdıyor. Sanki bunca kirlenmeden haberdar değilmiş gibi taze ve canlılık verici havayı içime çekiyorum. Yaşadığım duygu tarif edilir...