Gül Parmaklı Şafak ve Samanların Arasındaki Sıcaklık

Gül Parmaklı Şafak ve Samanların Arasındaki Sıcaklık

Homeros'un tabiriyle; "gül parmaklı şafak erken doğduğunda..." Kızıla çalan gökyüzünün belirmesiyle ötmeye başlayan kuşların tiz sesi kulaklarımda çınlıyordu. Bu ses; arabanın kontağını çevirip marş motorunu harekete geçirdiğimizde, motorun titreşerek çalışmaya başlaması gibiydi. Sanki dışarıdan bir etki gelip bedenimi harekete geçirmişti. Orada değilmişim de birden uzun bir yoldan gelmişim algısıyla uyandım. Kalkmak çok zor geliyormuş gibi, göz kapaklarım yavaş ve titreyerek açıldı.
Usulca ayağa kalkıp yavaş adımlarla dış kapıya yöneliyorum. Çok güvenli görünmeyen fakat amacına uygun iş gören tahta kapının demir kilidini yukarı kaldırarak yuvasından çıkarıyorum. Menteşeleri yağlanmış olsa da bu tahta kapı, geçen zamanı ve yaşını çıkardığı sesle bana anlatmaya çalışıyor gibi gıcırdıyor.

Sanki bunca kirlenmeden haberdar değilmiş gibi taze ve canlılık verici havayı içime çekiyorum. Yaşadığım duygu tarif edilir gibi değil; şehirde yaşıyorken nefes almak hiç bu kadar güzel hissettirmemişti. Az basamaklı merdivenlerden inip kümese yöneliyorum. Benim için zor olsa da yavru piliçken aldığım dört tavuk ve bir horozum bu kümeste yaşıyor. Zor olmasının sebebi, daha evvel insan dışı canlılarla bu denli yakın temas kurmamış olmam. Bir markete girip yumurta almak ne kadar kolay; onun bir canlıya ait olduğu aklımıza bile gelmez. Fakat şu anda kümese girip yumurta var mı diye bakarken, onların da birer canlı olduğunu çok derinden hissediyorum.

Aldığım yumurtalardan sonra onlara teşekkür ediyorum. Bu davranışı bir belgeselde izlemiştim: Bir kız ve erkek geyik avlıyorlardı. Avdan sonra kız, geyiğin başında ağlayarak kışı geçirmelerine yetecek besini sağladığı için ona teşekkür ediyordu. O zaman çok garip gelmişti. Ben de karşı konulamaz bir merakla konuyu araştırmış; eski Türk topluluklarının, Şaman Türklerinin de benzer davranışlarda bulunduğunu öğrenmiştim. Modern toplumda bu davranışın adına "Animizm" deniliyormuş. Ne izlediklerim ne de okuduğum yazılar; kümesin içerisinde, etrafımda tavuklar varken samanların üzerinden sıcaklığını elimle hissederek aldığım o yumurtanın yarattığı etkiyi yaratabilmişti.

Bu hislerin etkisiyle, ben bu davranışı kitabi bir düşünceyi sorgulamadan körü körüne takip ederek gerçekleştirmemiştim; sanki mecburmuşum gibi bir mahcubiyetle, tamamen içten gelerek sergilemiştim. Doğayla ve canlılarla temas, bana bu davranışı öğretilmiş bir fikir gibi değil, bir varoluş mecburiyeti gibi hissettiriyor: Doğayla ahenk halinde yaşamak... 
İnsanlığın Sanayi Devrimi'yle unuttuğu bir değer. Modern toplumun bireyleri olan bizler, doğaya uyum sağlamaktan çok onu kontrol etmeye çalışmaya başladığımızdan beri, sanki kendi ellerimizle kendi huzurumuzu kaçırdık.

"Peki ya siz en son ne zaman doğanın bir parçası olduğunuzu hissettiniz?"

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Simgelerin sihirli gücü

Simgelerin Sihirli Gücü: Zihnimizdeki Hikaye Önümde siyah kaplı bir kitap duruyor. Üstünde beyaz renge sahip birtakım simgeler var. Bu simgelere dışarıdan bakıldığında, tek başlarına bir anlama sahip değiller gibi. Aslında, kendileri titreşimler olan ve adına ses dediğimiz şeylerin simgesel gösterimi olan harfler bunlar. Yan yana geldiklerinde anlamlı bir kelime oluşturuyor. Bu kelimeleri anlamlandıran ise bizim onları okuyabiliyor olmamız. Bu da eğitimle kazandığımız bir yetenek; bizlerde doğuştan bulunmayan bir özellik. Doğuştan olsa güzel olurdu ortak bir dil kulağa çok hoş geliyor. Neyse bu düzgün, kurallı dizilimle bir araya gelen harflerden oluşan kelimelerin oluşturduğu cümleler.  Aslında her bir harf, her bir ses bir araya geldiğinde çok daha büyük bir dünyayı inşa ediyor. Zihnimizde her kelime, her cümle kendi hikayesini yaratıyor. Yan yana geldiklerinde zihnimizde bir imge beliriyor; tıpkı bir "aslan" kelimesini duyduğumuzda o canlının heybetinin gözümüzün önüne ge...
Devamı

Zihnin Labirentleri

Resim
Zihnin Labirentleri Üzerine düşen güneş ışıklarının ısıttığı vücudum, nereden geldiğini bilmediğim, kendi hikâyesini taşıyan; benim kendi iç dünyamdaki serüvenime son verecek irkilmeye neden olan bir soğuklukla önce yüzüme, sonra tüm vücuduma temas ettiğinde, kendimi yeni savaştan çıkmış yorgun fakat (bu sonuçtan bağımsız; görevini yerine getirmiş olmanın verdiği gurur ve mutluluğu yaşayan bir asker gibi) buruk bir huzur yaşadığımı algılamamı sağlayan dış dünyayla yeniden temas kurup bir dönüşe neden olmuştu. Birden oturduğum zeminin sertliğini ve ıslaklığını hissetmeye başlamıştım. Oysa ki mavi yolu yürüdüğümü düşündüğüm zaman içerisinde bu sertlik ve ıslaklığı hissetmemiştim. Net olarak algıladığım bir şey vardı; o da üşüdüğümdü. Bu hisle beraber “eve geri dönmeliyim,” diye içimden geçirdim. Ayağa kalktım, buraya gelirken kullandığım yola doğru hareket ettim. Çok uzak değildi. Zihnim berraktı, hiçbir düşünce geçmiyordu. Fakat buranın yabancısıydım. Gölü bile ilk defa görü...
Devamı

Zihnin Zincirleri

"Zihnin Zincirleri" İçimde bir şeyler yazmak için müthiş bir istek var. Sandalyeme oturuyorum, masam düzenli, üzerinde defterim ve kalemim var. Kalemi elime alıyorum, yazmaya başlayacağım fakat bir sorun var: Nereden başlamalıyım? Zihnim çok bulanık. Bir türlü başlayamıyorum. Birden aklımdan biraz sakinliğe ihtiyacım olduğu geçiyor. Kalkıyorum, odada kendime düz bir zemin buluyor ve bacaklarımı birbirinin içine geçirip oturuyorum. Benim için biraz zahmetli bir durum. Büyük bir titizlik ve özenle sırtımı dik tutmaya çalışıyorum. Tamam, böyle güzel. Şimdi gözlerimi kapatıp biraz nefes kontrolü yapacağım. Bunu beni biraz sakinleştirebileceğini düşündüğüm için deniyorum. Fakat içimde bir arzu beliriyor, sanki:"Denizde bir tekne üzerindeyim, karşımda masmavi bir deniz var. Maviliğin altında ne var bilmiyorum, birazdan bir gözlük takıp o maviliğe dalacağım. Göreceklerime dair merakım beni heyecanlandırıyor." Aynı bu durum gibi, gözlerimi kapatıp iç dünyama (zihnime) dald...
Devamı